Ομιλία στην παρουσίαση υποψηφίων στα Πεύκα
Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

Παλιά, όταν ήμουν μικρός και πήγαινα γυμνάσιο στο De La Salle άκουγα σαν παραμύθι μία ιστορία που με συγκινούσε πάντοτε. Στο Ρετζικι νωρίς τα χαράματα, όσοι κάτοικοι κυκλοφορούσαν στα χωράφια, έβλεπαν μία μαυροφορεμένη γυναίκα να ανηφορίζει το μονοπάτι από το σχολείο, εκεί που ήταν το κτήμα Άμποτ, να συνεχίζει στο κτήμα Μπαζάκα και από το χαμάμ να φτάνει στο βουνό.

Καποιοι, σύμφωνα με τη διήγηση την ακολούθησαν αλλά ξαφνικά την έχασαν κι είδανε εκεί να αναβλύζει νερό που άχνιζε, κι έτσι πιστεύοντας στο θαύμα, έχτισαν ένα παρεκκλήσι. Η διήγηση γινόταν συναρπαστική, ήταν η εμφάνιση της μαυροφορεμένης γυναίκας σε μία ηλικιωμένη στην οποία είπε ότι στο Αγίασμα ήταν θαμμένη μία εικόνα. Κι ήταν συναρπαστική γιατί όντως η γυναίκα έσκαψε στο συγκεκριμένο σημείο και βρήκε την εικόνα της Αγίας Τριάδας μέσα από τις λάσπες ,την καθάρισε και την τοποθέτησε στο παρεκκλήσι.
Πρέπει να σας πω ότι συγκινήθηκα πολύ όταν διάβασα στο “Πευκό-όραμα”, την πολύ καλή τοπική προσπάθεια, το άρθρο του πρώην προέδρου των Πεύκων, όταν ήταν ακόμη κοινότητα, Δημήτρη Φραγκου, που έγραψε ότι αυτή τη διήγηση την είχε από τις μαρτυρίες του παππού του Γούλα.

Θέλω να σας πω ότι πιστεύω στα θαύματα, πιστεύω στη δυναμη που δίνει στους ανθρώπους η προσδοκία. Αλλά για να έχουμε το δικαίωμα στην προσδοκία, πρέπει να είμαστε να το εκμεταλλευθούμε.

Συνήθως δεν είμαστε.

Στο Ρετζίκι δεν είμασταν.

Διάβασα ότι στην απογραφή του 1971, οι κάτοικοι του χωριού ήταν μόλις 899. Φίλοι μου είπαν ότι σε σημείο που είναι πολύ κοντά στο κέντρο, λειτουργούσαν οι κατασκηνώσεις της Χριστιανικής Ένωσης Νεανίδων που το 1978 φιλοξένησαν δεκάδες Θεσσαλονικείς που είχαν φοβηθεί από το μεγάλο σεισμό.

Αλλά μετά ο πληθυσμός αυξήθηκε. Το 2001 είχε πάνω από 6.000 κατοίκους και σε μία δεκαετία το 2011 είχαν υπερδιπλασιαστεί.

Δεν είμαστε στην δεκαετία του 1920 όταν οι άνθρωποι πρωτοήλθαν εδώ και έχτισαν καλύβες. Οι σύγχρονες κατοικίες χτίζονται με άλλους τρόπους.

Μια δημόσια αρχή, δημοτική, κρατική, υπηρεσιακή βλέπει. Βλέπει να βγαίνουν οικοδομικές άδειες, μελετά τα στοιχεία, προσπαθεί να προετοιμαστεί για αυτό που έρχεται. Αν για παράδειγμα, κτίζονται οικογενειακές κατοικίες, πολύ σύντομα θα υπάρξει ανάγκη για περισσότερα σχολεία.

Δυστυχώς στο Ρετζίκι αυτό δεν έγινε. Με αποτέλεσμα η οικιστική ανάπτυξη να γίνει πάνω στις υποδομές του χωριού των 1.000 κατοίκων.
Καμία διοίκηση δεν μπορεί να πάει μπροστά και να είναι χρήσιμη στην κοινωνία, αν δεν λαμβάνει υπόψη της την οικονομία.
Γιατί οικονομία δεν είναι μόνο να εισπράττει δημοτικά τέλη. Οικονομία είναι το σύνολο των δραστηριοτήτων μιας κοινωνίας.
Από την ιδιοκτησία της γης μέχρι τον ελεύθερο χρόνο. Οικονομία είναι ο χρόνος που χάνουμε ψάχνοντας θέση για πάρκινγκ.
Οικονομία είναι ο χρόνος που χρειαζόμαστε να διανύσουμε από τον περιφερειακό μέχρι το κέντρο της πόλης.

Πάντως πολιτική δεν είναι να βλέπεις τον πληθυσμό να αυξάνεται και να ξεκινά η συζήτηση για τη διάνοιξη του δρόμου αφού η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο.
Και σε κάθε περίπτωση, δεν δείχνει προνοητικότητα.

Πρέπει να δείξουμε προνοητικότητα!

Όπως ξέρετε, το Ρετζίκι είναι ότι μας απόμεινε από την τουρκική λέξη Ουρεντζίκ, που σημαίνει μικρός παράδεισος. Ο παράδεισος μπορεί να είναι μικρός, αλλά δεν μπορεί να είναι ο ίδιος όταν φιλοξενεί λίγες εκατοντάδες κατοίκους και όταν φιλοξενεί πολλές χιλιάδες.

Το μείζον θέμα στο οποίο πρέπει να δείξουμε προνοητικότητα είναι να θωρακίσουμε το μοναδικό περιβάλλον των Πεύκων. Όχι για να μην το αγγίζει κανείς, αλλά για να μπορούν να το αγγίζουν όλοι.

Ξέρω ότι εδώ, έχει αναπτυχθεί μία ιδιαίτερη ευαισθησία για τα περιβαλλοντικά θέματα. Αυτή η ευαισθησία των απλών πολιτών που νοιάζονται για το σπίτι τους και τι υπάρχει γύρω από αυτό, είναι μία τεράστια δύναμη για κάθε αρχή. Και κυρίως για τη δημοτική.
Το ενδιαφέρον για το περιβάλλον δεν μπορεί να είναι πρόφαση για ψηφοθηρία. Η συζήτηση για την προστασία του, δεν αφορά εμάς, αφορά τις επόμενες γενιές. Αφορά τον κόσμο που έχουμε δανειστεί από τα παιδιά μας και πρέπει να τον παραδώσουμε καλύτερο από ότι τον παραλάβαμε.

Επιθυμία μου τα θέματα περιβάλλοντος να μείνουν έξω από την προεκλογική αντιπαράθεση. Γιατί δεν αφορούν τις εκλογές. Αφορούν το μέλλον.

Πιστεύω λοιπόν ότι το επόμενο δημοτικό συμβούλιο, πρέπει να συστήσει μία μόνιμη και διαρκή επιτροπή περιβάλλοντος, με τη συμμετοχή επιστημόνων, περιβαλλοντικών οργανώσεων και ευαίσθητων πολιτών που να παρακολουθεί τις εξελίξεις, να προβλέπει τις επιπτώσεις στο μέλλον και να εισηγείται μέτρα και ρυθμίσεις.
Όλοι μαζί.

Γιατί όπως λέει η γνωστή παροιμία: “μόνος ούτε στον παράδεισο”.

Ακόμη και τον μικρό που κάνει τόσο περήφανους!

 

Φίλες και φίλοι,

Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους υποψηφίους που μου κάνουν την τιμή να με εμπιστευθούν στο δύσκολο δρόμο που επιλέξαμε για την αλλαγή στο δήμο μας, στον δρόμο για τη μετατροπή της διοίκησης από παραδοσιακό εργαλείο ψηφοθηρίας σε σύγχρονο μοχλό ανάπτυξης.

Με τιμά ιδιαίτερα η εκτίμηση της οποίας η παράταξη μας απολαμβάνει στα Πεύκα.
Αυτούς τους ανθρώπους τους ξέρετε. Ξέρετε ότι μέχρι τώρα δεν σας γέλασαν. Και δεν θα το κάνουν. ΘΑ διεκδικήσουμε μαζί ότι περισσότερο μπορούμε να κάνουμε για το δήμο μας. Για όλο το δήμο, ισόρροπα και δίκαια για όλες τις ενότητες.

Αλλά θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι δεν θα παρακαλέσουμε καμία κυβέρνηση. Βλέπω τον τελευταίο καιρό τους συνυποψήφιους που διόρισε ο ΣΥΡΙΖΑ ως υποψήφιους στο δήμο μας να εκλιπαρούν την κυβέρνηση να εξαγγείλει έργα για να έχουν κάτι να πουν στην προεκλογική εκστρατεία. Δυστυχώς δεν θα το βρουν έτσι. Και γιατί δεν μίλησαν όταν τα επίλεκτα και διαχρονικά αφοσιωμένα στελέχη της παράταξης τους, υποχρεώνονταν σε παραιτήσεις για να εξυπηρετήσουν την κομματική ηγεσία που ήθελε να γίνει δημοτική σύμβουλος στον δήμο μας μία υπάλληλο του Μεγάρου Μαξίμου, που χθες έγινε Υφυπουργός Μακεδονίας - Θράκης.
Που ήθελε να φτιάξει παράταξη με αυτούς που δεν ήθελε πλέον το κόμμα τους. Ξέρουν καλύτερα γιατί.

Αλλά δεν ήταν οι μόνοι. Όταν μας πει ο δήμαρχος πόσες παρουσίες στο Δημοτικό Συμβούλιο είχε η κυρία Χατζηγεωργίου, από τότε που έγινε Δημοτική Σύμβουλος, θα καταλάβουμε όλοι μας ότι δεν ήταν οι μόνοι που έγλειφαν την εξουσία για ένα ξεροκόμματο εύνοιας, για μία πρόσβαση στο Μέγαρο Μαξίμου.

Φτάνει πια το γλείψιμο στην εξουσία.

Μπορούμε να τα καταφέρουμε να αλλάξουμε το δήμο μας!

Χρειαζόμαστε την ισχυρή εντολή, η οποία θα αποθαρρύνει όλους αυτούς που θέλουν να εκλεγουν ηοα μπορέσουν μετά να συναλλαγούν με ιδιοτελή κίνητρα!

Τώρα έχουμε επιλογή! Τώρα έχουμε την άλλη επιλογή της ειλικρίνειας, της εντιμότητας και της αξιοπρέπειας!

Θα τα καταφέρουμε!

Σας ευχαριστώ!

sideSketchRoloi