Η χριστιανική φιλανθρωπία και η υποκριτική πολιτική «αλληλεγγύη»
Δευτέρα, 06 Απριλίου 2020

Πριν από λίγες ημέρες γιορτάσαμε τη Γέννηση του Χριστού και την έναρξη της νέας χρονιάς.

Για όλους εμάς που πιστεύουμε στις διδαχές του χριστιανισμού, που μεγαλώσαμε με αυτές τις αξίες, οι γιορτές έχουν πολλαπλή σημασία.

Κυρίως στα ζητήματα φιλανθρωπίας, όπου πιστεύουμε στη διδαχή «ου γνώτω η δεξιά σου τι ποιεί η αριστερά».
Και με αυτήν τη λογική κάναμε κι εμείς το καθήκον μας. Συγκεντρωθήκαμε όλοι μαζί λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, μαζέψαμε ό,τι είχαμε, ό,τι μπορούσαμε για τους αδελφούς μας «εν ανάγκη» και τα δώσαμε στην εκκλησία, έναν θεσμό που απολαμβάνει της καθολικής εμπιστοσύνης της κοινωνίας μας, να τα δώσει σε όσους έχουν ανάγκη. Ούτε εμείς ξέρουμε ποιοι τα πήραν, ούτε εκείνοι ξέρουν ποιοι τα έδωσαν. Αυτό επέβαλλε η συνείδηση μας.

Δυστυχώς στη σύγχρονη εποχή οι λέξεις έχασαν το νόημα τους. Έτσι όταν κι ο δωρητής γνωρίζει τον αποδέκτη κι ο αποδέκτης τον δωρητή, αυτό περιγράφεται με την ψευδεπίγραφη έννοια που κρύβεται πίσω από τη λέξη «αλληλεγγύη».

Αλληλεγγύη είναι πλέον η φιλανθρωπία με δημόσιο χρήμα, όπου ο δωρητής δίνει κάτι στον «φτωχό», για να του υπενθυμίζει ότι του χρωστάει την ψήφο του. Αυτό δεν είναι αλληλεγγύη, είναι ντροπή! Και ανθρώπινα, και ηθικά και χριστιανικά.

Πού τα βρίσκει όμως το δημόσιο ταμείο αυτά που υποκριτικά και ψηφοθηρικά δίνει ως «παροχές» στον φτωχό; Έχει δικό του πουγκί; Δική του περιουσία; Του τα άφησε κληρονομιά ο μπάρμπας του ή καμία θεία από το Σικάγο;

Όχι βέβαια!

Το δημόσιο ταμείο έχει δικά μας λεφτά. Από αυτά που μας χρεώνει για υπηρεσίες που μας παρέχει, παραπάνω από ό,τι κοστίζουν.

Το δημόσιο ταμείο, του κράτους, του δήμου, ή οποιουδήποτε άλλου φτιάχνεται με τα δικά μας χρήματα.
Όταν πληρώνουμε παραπάνω, έχει περισσότερα έσοδα.

Εμείς, για παράδειγμα, στον δήμο μας το 2020 ανάμεσα στα άλλα θα πληρώσουμε παραπάνω δημοτικό φόρο στη Νεάπολη, όπως και παραπάνω τέλη στα κοιμητήρια των Πεύκων.

Πληρώνουμε για να μπορεί ο Δήμος να δίνει αλληλεγγύη.

Γι' αυτό εμείς πιστεύουμε ότι στην αλληλεγγύη πρέπει να μπουν κανόνες.

Να ορίζουμε από την αρχή του χρόνου ότι σε δράσει αλληλεγγύη θα δοθούν στο τέλος του χρόνου τα οικονομικά πλεονάσματα από συγκεκριμένες δραστηριότητες.

Και μάλιστα όχι με πολιτικές διαδικασίες, αλλά μέσα από μια ανεξάρτητη αρχή, όπως για παράδειγμα η εκκλησία, η οποία δεν εκμεταλλεύεται τη συνεισφορά της.

Εμείς εμπιστευόμαστε την εκκλησία, άλλοι μπορεί να προτιμούν άλλους φορείς.

Θα τους ακούσουμε.

Πάντως αυτό το ρεζιλίκι των ουρών που η αρχή μοιράζει «αντίδωρα» ή πιάτα φαγητό, καλά να είμαστε να μην το ξαναζήσουμε στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Είναι ντροπή!

Καλή χρονιά!

Με ευχές για κάθε προσωπική και οικογενειακή ευτυχία και ευημερία!

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Εκτός των Τειχών" τεύχος 157 Φεβρουάριος 2020